پسری از نسل سلمان

سلمان فارسی را باید یک ایرانی بزرگ ، یک عارف مجاهد ، یک صحابی متفکر ، یک حاکم مردمی و از شیعیان واقعی علی بن ابی طالب (ع) دانست. اما من او را نه به این علت ها ، بلکه به علت بزرگ تری دوست دارم…
من سلمان فارسی (روزبه محمّدی) را نماد انسان های جست و جوگر و حقیقت جو می دانم. سلمان فارسی در خاندانی زرتشتی به دنیا آمد ، پس از آن که پی برد عرفان زرتشتی نمی تواند روح بلند او را  ارضا نماید ، هجرت نمود و به شام و موصل سفر کرد. پس از آشنایی با ادیان دیگر همچون یهودیت و مسیحیت ، آیین مسیحیت را برگزید و برای یافتن پیامبر آخرالزمان که در انجیل بشارت آمدن او داده شده بود ، به سوی جزیرة العرب حرکت نمود… و در آنجا سرانجام گمشده خود ، برترین آفریدگان ، حضرت محمد مصطفی (ص) را یافت و اسلام آورد.
پس از اسلام آوردن ، رسول خدا (ص) نام او را که « روزبه » بود به « سلمان » یعنی « دارنده پاکی و سلامت روح » تغییر دادند. پیامبر اکرم (ص) بعدها در ستایش وی فرمودند:
«اگر دین در ثریا بود، سلمان به آن دسترسی پیدا می‏کرد.»
این صحابی بزرگ بر علم معماری تسلط داشت و به همین جهت در جنگ احزاب (جنگ خندق) پیشنهاد « حفر خندق » پیرامون مدینة النبی را به پیامبر (ص) داد. پیامبر (ص) نیز این پیشنهاد را پذیرفت و به این ترتیب هوش و دانش این صحابی موجبات پیروزی و غلبه سپاه اسلام بر سپاه کفر را فراهم ساخت. همچین طرح « ساختن منجنیق » برای در هم کوبیدن قلعه های مشرکان در جنگ طائف از دیگر ابتکاراتی است که به سلمان فارسی نسبت داده شده است.
علم و دانش این صحابی بزرگ به معماری محدود نمی شود ، در یکی از روایات آمده است که سلمان فارسی بر اوّلین و آخرین کتاب  آسمانی ، یعنی « صحف آدم » و « قرآن کریم » کاملا مسلط بوده است.  نخستین ترجمه قرآن به زبان فارسی نیز به دست سلمان صورت گرفت. او تعدادی از سوره های قرآن مانند : سوره حمد را به فارسی ترجمه کرده بود. معروف است که سلمان « بسم الله الرحمن الرحیم » را « به نام یزدان بخشاینده » ترجمه کرده است.
یکی از دیگر افتخارات بزرگ این صحابی  ، پیوند او با اهل بیت پیامبر (ص) از نظر صفات عالی انسانی است. رسول اکرم (ص) در این باره فرموده اند :
« سلمان از اهل بیت ماست. »
این یار باوفای حضرت خاتم الانبیا (ص) پس از رحلت آن پیامبر عظیم الشأن با حضرت علی (ع) بیعت نمود و تا پایان عمر خود به ایشان وفادار بود. در دوران حکومت عمر بن الخطاب ، به پیشنهاد حضرت علی (ع) ، به عنوان استاندار مدائن برگزیده گردید و در همان جا در سال ۳۵ هجری قمری درگذشت. حضرت علی (ع) ، جعفر ابن ابی طالب و حضرت خضر (ع) بر پیکر او نماز گزاردند.
درود خداوند بر او باد ، هنگامی که به دنیا آمد ، هنگامی که از دنیا رفت و هنگامی که زنده برانگیخته خواهد شد…

منبع     http://anshan.bloghaa.com