پسری از نسل سلمان

روز بزرگداشت شیخ بهایی گرامی باد

محمدرضا — Sun, 22 Apr 2012 06:38:46 GMT

شیخ بهایی

شیخ بهاء الدین ، محمدبن حسین عاملی معروف به شیخ بهایی دانشمند بنام دوره صفویه است. اصل وی از جبل عامل شام بود. بهاء الدین محمد ده ساله بود که پدرش عزالدین حسین عاملی از بزرگان علمای شام بسوی ایران رهسپار گردید و چون به قزوین رسیدند و آن شهر را مرکز دانشمندان شیعه یافتند، در آن سکنی گزیدند و بهاءالدین به شاگردی پدر و دیگر دانشمندان آن عصر مشغول گردید.
مرگ این عارف بزرگ و دانشمند را به سال 1030 و یا 1031 هجری در پایان هشتاد و یکیمین سال حیاتش ذکر کرده اند.وی در شهر اصفهان روی در نقاب خاک کشید و مریدان پیکر او را با شکوهی که شایسته شان او بود ، به مشهد بردند و در جوار حرم هشتمین امام شیعیان به خاک سپردند.
شیخ بهایی مردی بود که از تظاهر و فخر فروشی نفرت داشت و این خود انگیزه ای برای اشتهار خالص شیخ بود.شیخ بهایی به تایید و تصدیق اکثر محققین و مستشرقین ، نادر روزگار و یکی از مردان یگانه دانش و ادب ایران بود که پرورش یافته فرهنگ آن عصر این مرز و بوم و از بهترین نمایندگان معارف ایران در قرن دهم و یازدهم هجری قمری بوده است. شیخ بهایی شاگردانی تربیت نموده که به نوبه خود از بزرگترین مفاخر علم و ادب ایران بوده اند، مانند فیلسوف و حکیم الهی ملاصدرای شیرازی و ملاحسن حنیفی کاشانی وعده یی دیگر که در فلسفه و حکمت الهی و فقه و اصول و ریاضی و نجوم سرآمد بوده و ستارگان درخشانی در آسمان علم و ادب ایران گردیدند که نه تنها ایران ،بلکه عالم اسلام به وجود آنان افتخار می کند. از کتب و آثار بزرگ علمی و ادبی شیخ بهایی علاوه بر غزلیات و رباعیات دارای دو مثنوی بوده که یکی به نام مثنوی "نان و حلوا" و دیگری "شیر و شکر" می باشد و آثار علمی او عبارتند از "جامع عباسی، کشکول، بحرالحساب و مفتاح الفلاح والاربعین و شرع القلاف، اسرارالبلاغه والوجیزه". سایر تالیفات شیخ بهایی که بالغ بر هشتاد و هشت کتاب و رساله می شود همواره کتب مورد نیاز طالبان علم و ادب بوده است.

استادان شیخ بهائی:

آن طور که مؤلف عالم آرا آورده است، استادان او بجز پدرش از این قرار بوده اند: "تفسیر و حدیث و عربیت و امثال آن را از پدر و حکمت و کلام و بعضی علوم منقول را از مولانا عبدالله مدرس یزدی مؤلف مشهور حاشیه بر تهذیب منطق معروف به حاشیه ملا عبدالله آموخت. ریاضی را از ملا علی مذهب ملا افضل قاضی مدرس سرکار فیض کاشانی فرا گرفت و طب را از حکیم عماد الدین محمود آموخت و در اندک زمانی در منقول و معقول پیش رفت و به تصنیف کتاب پرداخت."

"مؤلف روضات الجنات استادان او را پدرش و محمد بن محمد بن محمد ابی الطیف مقدسی می شمارد و گوید که صحیح بخاری را نزد او خوانده است."

علاوه بر استادان فوق در ریاضی؛ "بهائی نزد ملا محمد باقر بن زین العابدین یزدی مؤلف کتاب مطالع الانوار در هیئت و عیون الحساب که از ریاضی دانان عصر خود بوده نیز درس خوانده است."

خدمات شیخ بهائی:

در عرف مردم ایران، شیخ بهائی به مهارت در ریاضی و معماری و مهندسی معروف بوده و هنوز هم به همین صفت معروف است، چنانکه معماری مسجد امام اصفهان و مهندسی حصار نجف را به او نسبت می دهند. و نیز شاخصی برای تعیین اوقات شبانه روز از روی سایه آفتاب یا به اصطلاح فنی، ساعت آفتاب یا صفحه آفتابی و یا ساعت ظلی در مغرب مسجد امام (مسجد شاه سابق) در اصفهان هست که می گویند وی ساخته است.

در احاطه وی در مهندسی مساحی تردید نیست و بهترین نمونه که هنوز در میان است، نخست تقسیم آب زاینده رود به محلات اصفهان و قرای مجاور رودخانه است که معروف است هیئتی در آن زمان از جانب شاه عباس به ریاست شیخ بهائی مأمور شده و ترتیب بسیار دقیق و درستی با منتهای عدالت و دقت علمی در باب حق آب هر ده و آبادی و محله و بردن آب و ساختن مادیها داده اند که هنوز به همان ترتیب معمول است و اصل طومار آن در اصفهان هست.

دیگر از کارهای علمی که به بهائی نسبت می دهند طرح ریزی کاریز نجف آباد اصفهان است که به نام قنات زرین کمر، یکی از بزرگترین کاریزهای ایران است و از مظهر قنات تا انتهای آبخور آن 9 فرسنگ است و به 11 جوی بسیار بزرگ تقسیم می شود و طرح ریزی این کاریز را نیز از مرحوم بهائی می دانند.

دیگر از کارهای شیخ بهائی، تعیین سمت قبله مسجد امام به مقیاس چهل درجه انحراف غربی از نقطه جنوب و خاتمه دادن به یک سلسله اختلاف نظر بود که مفتیان ابتدای عهد صفوی راجع به تشخیص قبله عراقین در مدت یک قرن و نیم اختلاف داشته اند.

یکی دیگر از کارهای شگفت که به بهائی نسبت می دهند، ساختمان گلخن گرمابه ای که هنوز در اصفهان مانده و به حمام شیخ بهائی یا حمام شیخ معروف است و آن حمام در میان مسجد جامع و هارونیه در بازار کهنه نزدیک بقعه معروف به درب امام واقع است و مردم اصفهان از دیر باز همواره عقیده داشته اند که گلخن آن گرمابه را بهائی چنان ساخته که با شمعی گرم می شد و در زیر پاتیل گلخن فضای تهی تعبیه کرده و شمعی افروخته در میان آن گذاشته و آن فضا را بسته بود و شمع تا مدتهای مدیدهمچنان می سوخت و آب حمام بدان وسیله گرم می شد و خود گفته بود که اگر روزی آن فضا را بشکافند، شمع خاموش خواهد شد و گلخن از کار می افتد و چون پس از مدتی به تعمیر گرمابه پرداختند و آن محوطه را شکافتند، فوراً شمع خاموش شد و دیگر از آن پس نتوانستند بسازند. همچنین طراحی منارجنبان اصفهان که هم اکنون نیز پا برجاست به او نسبت داده می شود.

تا کی به تمنای وصال تو یگانه
اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه
خواهد که سرآید غم هجران تو یا نه
ای تیره غمت را دل عشاق نشانه
جمعی به تو مشغول و تو غایب زمیانه

رفتم به در صومعه عابد و زاهد
دیدم همه را پیش رخت راکع و ساجد
در میکده رهبانم و در صومعه عابد
گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد
یعنی که تو را می طلبم خانه به خانه

روزی که برفتند حریفان پی هر کار
زاهد سوی مسجد شد و من جانب خمار
من یار طلب کردم و او جلوه گه یار
حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار
او خانه همی جوید و من صاحب خانه

هر در که زنم صاحب آن خانه تویی تو
هر جا که روم پرتو کاشانه تویی تو
در میکده و دیر که جانانه تویی تو
مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تو
مقصود تویی ...کعبه و بتخانه بهانه

بلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید
پروانه در آتش شد و اسرار عیان دید
عارف صفت روی تو در پیر و جوان دید
یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید
دیوانه منم ..من که روم خانه به خانه

عاقل به قوانین خرد راه تو پوید
دیوانه برون از همه آئین تو جوید
تا غنچهء بشکفتهء این باغ که بوید
هر کس به بهانی صفت حمد تو گوید
بلبل به غزل خوانی و قمری به ترانه

بیچاره بهایی که دلش زار غم توست
هر چند که عاصی است ز خیل خدم توست
امید وی از عاطفت دم به دم توست
تقصیر "خیالی" به امید کرم توست
یعنی که گنه را به از این نیست بهانه

"شیخ بهایی"

عمر(لعنت الله علیه)

محمدرضا — Sat, 28 Jan 2012 05:59:40 GMT

عمر(لعنت الله علیه)

فریاد که ابناء بشر در همه تاریخ

چون زاده خطاب زنازاده ندیدند

بی شک همه در روز جزا اهل جحیمند

آن زمره که در طاعت شیخین مریدند

تا زاده خطاب عیان گشت بدوزخ

از دیدن او دوزخیان جمله رمیدند

لعن ابدی باد بر آن فرقه بد نام

کز آل نبی رشته پیوند بریدند

یکطائفه دنبال ره راست گرفتند

یک سلسله غافل ره ابلیس گرفتند

نفرین خدا باد بر آن طائفه شوم

کز حق بگذشتند و به باطل گرویدند

آنان که نمودند سر پای سقیفه

تا حشر بخود لعنت بسیار خریدند

کوته نظران در پی خوشنودی شیطان

این جامه بر اندام ابوبکر بریدند

افسوس که این خر صفتان عاطل و باطل

خر مهره بجای گهر و در طلبیدند

گاهی

محمدرضا — Tue, 15 Feb 2011 21:31:18 GMT

گاهی وقتا آدما برای اینکه بتونن رو قولشون وایسن، اونو زیر پا میزارن تا بتونن روش وایسن.

گاهی وقتا زندگی تمام حواسشو جمع می‌کنه تا ببینه تو چی دوست داری، تا درست همونو ازت بگیره.

گاهی وقتا فرصتا آهسته در میزنن. پس سعی کنیم خوب گوش کردن رو یاد بگیریم.

گاهی گمان نمی کنی ولی می شود، گاهی نمی شود، نمی شود که نمی شود؛ گاهی هزار دوره دعا بی اجابت است، گاهی نگفته قرعه به نام تو می شود؛ گاهی گدای گدای گدایی و بخت نیست، گاهی تمام شهر گدای تو می شود... دکتر علی شریعتی

گاهی دلت گرفته، نمیدانی دردت را به که بگویی، که بشنود و نشنیده بگیرد...!!

گاهی سکوت حرفهای قشنگی می زند.

فقر چیست؟

محمدرضا — Thu, 27 Jan 2011 09:06:59 GMT

نکات قابل تامل درباره فقر

فقر اینه که: ۲ تا النگو توی دستت باشه و ۲ تا دندون خراب توی دهنت؛

فقر اینه که: روژ لبت زودتر از نخ دندونت تموم بشه؛

فقر اینه که: شامی که امشب جلوی مهمونت میذاری از شام دیشب و فردا شب خانواده ات بهتر باشه؛

فقر اینه که: ماجرای عروس فخری خانوم و زن صیغه ای پسر وسطیش رو از حفظ باشی اما از تاریخ کشورت هیچی ندونی؛

فقر اینه که: از بابک و افشین و سیاوش و مولوی و رودکی و خیام چیزی جز اسم ندونی اما ماجراهای آنجلینا جولی و براد پیت و سیر تحولی بریتنی اسپرز رو پیگیری کنی؛

فقر اینه که: وقتی با زنت می ری بیرون مدام بهش گوشزد کنی که موها و گردنشو بپوشونه، وقتی تنها میری بیرون جلو پای زن یکی دیگه ترمز بزنی و بهش بگی خوششششگلهههه؛

فقر اینه که: وقتی کسی ازت میپرسه در ۳ ماه اخیر چند تا کتاب خوندی برای پاسخ دادن نیازی به شمارش نداشته باشی؛

فقر اینه که: ۶ بار مکه رفته باشی و گرسنگی و درموندگی همسایه بغلیت رو ندونی

فقر اینه که: فاصله لباس خریدن هات از فاصله مسواک خریدن هات کمتر باشه؛

فقر اینه که: کلی پول بدی و یک عینک دیور تقلبی بخری اما فلان کتاب معروف رو نمی خری تا فایل پی دی اف ش رو مجانی گیر بیاری؛

فقر اینه که: حاجی بازاری باشی و پولت از پارو بالا بره اما کفشهات واکس نداشته باشه و بوی عرق زیر بغلت حجره ات رو برداشته باشه؛

فقر اینه که: توی خیابون آشغال بریزی و از تمیزی خیابونهای اروپا تعریف کنی؛

فقر اینه که: ۱۵ میلیون پول مبلمان بدی اما غیر از ترکیه و دوبی هیچ کشور خارجی رو ندیده باشی؛

فقر اینه که: ماشین ۴۰ میلیون تومانی سوار بشی و قوانین رانندگی رو رعایت نکنی؛

فقر اینه که: به زنت بگی کار نکن، ما که احتیاج مالی نداریم؛

فقر اینه که: همه جا شعار بدی که دموکراسی می خوای، تو خونه بچه ات جرأت نکنه از ترست بهت بگه که بر حسب اتفاق قاب عکس مورد علاقه ات رو شکسته؛

فقر اینه که: وقتی ازت بپرسن سرگرمی های تو چی هستند بعد از یک مکث طولانی بگی موزیک و تلویزیون؛

فقر اینه که: کتابخانه خونه ات کوچکتر از یخچالت(یخچال هایت) باشه.

سبو

محمدرضا — Sat, 08 Jan 2011 22:26:55 GMT

خلیج فارس یا خلیج عربی کدامیک؟ رأی بدهید

سبو بشکسته، دل بشکسته، جام باده بشکسته

خدایا در سرای ما چه بشکن بشکن است امشب

مــد نـظــر و فکــر و دل و ورد زبــانــم

یار است و دگر یار و دگر یار و دگر هیچ

دم امتحانامه التماس دعای خفن دارم

دعای باران...............

محمدرضا — Sat, 18 Dec 2010 19:30:00 GMT

السلام علیک یا ابالحسن یا علی بن الحسین یا زین العابدین یابن رسول الله

شهادت چهارمین اختر تابناک آسمان امامت و ولایت را به پیشگاه مقدس ولی عصر ،امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف تسلیت عرض مینماییم.

متن زیبایی رو که می خونید ترجمه دعای نوزدهم صحیفه سجادیه هست.

ای خداوند باران بفرست و سیرابمان ساز و همراه با بارانی فزاینده و ریزنده، از ابری در آفاق رونده و گیاهان زیبا رویاننده، رحمت خود بر ما ارزانی دار.

ای خداوند میوه ها را برسان و بر بندگانت احسان فرمای، گلها را شکفته گردان و زمین خود زنده نمای. فرشتگان خود، آن فرستادگان بزرگوار را بفرمای تا از سوی تو، بارانی سودمند و پیوسته و فراوان و گسترده و تند بار بیاورند و همه جا راسیراب سازند، تا زمین مرده را زنده نمایی و هرچه را از دست رفته است باز گردانی و آنچه روییدنی است برویانی و در روزی مردم گشایش دهی، با چنان ابری انبوه، گرانبار،خوش و بی زیان و از کران تا کران، که از آن آواز تندر آید و بارانش ملایم و پر دوام بود و برقش فریبناک نبود.

ای خداوند، مارا از بارانی به فریاد رسنده، قحط زداینده، گیاه رویاننده، فراگیرنده و فراوان بارنده سیراب نمای،تا گیاهان ایستاده را طراوتِ تازه دهی و گیاهانِ بر زمین خفته را بر پا داری.

ای خداوند، باران برسان آنسان که آبها از تپه ها روان داری و چاهها از آبها پر سازی و رودها به خروش آری و نباتات برویانی و در همه شهرها ارزانی پدید آری و چارپایان و مردمان به تن و توش آری و برای ما خوردنی های خوش و گوارا کامل گردانی و کِشته های ما برویانی و پستانهای ستوران پر شیر سازی و بر نیروی ما نیرویی دیگر افزایی.

ای خداوند، سایه ابر بر ما بادِ سموم **مگردان و خنکی اش را شوم منمای، چنان مباد که بر سر ما به جای باران سنگ ببارد و به جای آب شیرین و گوارا آب تلخ و شور. بارخدایا بر محمد و خاندانش درود بفرست و ما را از برکات زمین و آسمانها روزی ده. همانا که تو بر همه چیز توانایی.

**«باد سموم»یا «سام» که از عربستان می‌وزد و همیشه خاک و شن همراه دارد. این باد بسیار خشک، گرم و سوزنده‌است. وزش آن به هنگام تابش آفتاب مخصوصاً در میانه روز شخص را مسموم می‌کند. حمزه اصفهانی مؤلف کتاب«سنی الملوک الارض و الانبیاء» درباره این باد و گذر آن در آبادان می‌نویسد:

«در سال 234 هجری قمری باد سموم شدیدی وزید که مردم مانند آن ندیده بودند. مدت آن زیاد از 50 روز بود. آغازش از سوم حزیران و انجامش آخر تموز، این باد کوفه، بغداد و واسط را فرا گرفت و به عبادان رسید و از اواسط به اهواز رفت و همگی رهگذران و کاروان‌ها را بکشت و چون به همدان رسید، مزارع را بسوخت و در صحرای سنجار موصل هر بشر و شجر و دابه را هلاک کرد و بازارهای موصل چند روز تعطیل شد و راه دهات از شهر منقطع گردید.»

راز بی اخلاقی مسلمانان

محمدرضا — Sat, 27 Nov 2010 14:59:22 GMT

راز بی اخلاقی مسلمانان

و "خواجه نصیر الدین " دانشمند یگانه ی روزگار در بغداد مرا درسی آموخت که همه ی درس بزرگان در همه ی زندگانیم برابر آن حقیر می نماید و آن این است :

در بغداد هرروز بسیار خبرها می رسید از دزدی , قتل و تجاوز به زنان در بلاد مسلمانان که همه از جانب مسلمانان بود . روزی خواجه نصیر الدین مرا گفت می دانی از بهر چیست که جماعت مسلمان از هر جماعت دیگر بیشتر گنه می کنند با آنکه دین خود را بسیار اخلاقی و بزرگمنش می دانند ؟

من بدو گفتم : بزرگوارا همانا من شاگرد توام و بسیار شادمان خواهم شد اگر ندانسته ای را بدانم .

خواجه نصیر الدین فرمود :

ای شیخ تو کوششها در دین مبین کرده ای و اصول اخلاق محمد که سلام خدا بر او باد را می دانی . و همانا محمد(ص) و جانشینانش بسیار از اخلاق گفته اند و از بامداد که مومن از خواب بر می خیزد تا هنگامی که شبانگاه با بانویش همبستر می شود , راه بر او شناسانده شده است .

اما چه سری است که هیچ کدام از ایشان ذره ای بر اخلاق نیستند و بی اخلاق ترین مردمانند وآنکه اخلاق دارد نه از مسلمانی اش که از وجدان بیدار او است.

من بسیار سفرها کرده ام و از شرق تا غرب عالم , دین ها و آیین ها دیده ام . از "غوتمه ( بودا ) "در خاورزمین تا "مانی ایرانی" در باختر زمین که همانا پیروانشان چه نیکو می زیند و هرگز بر دشمنی و عداوت نیستند .

آنها هرگز چون مسلمانان در اخلاقشان فرع و اصل نیست و تنها بنیان اخلاق را خودشناسی می دانند و معتقدند آنکه خود بشناسد وجدان خود را بیدار کرده و نیازی به جزئیات اخلاقی همچون مسلمانان ندارد .

اما عیب اخلاق مسلمانی چیست ای شیخ ؟

در اخلاق مسلمانی هر گاه به تو فرمانی می دهند , آن فرمان " اما " و " اگر " دارد .

در اسلام تو را می گویند :

دروغ نگو ... اما دروغ به دشمنان اسلام را باکی نیست .

غیبت مکن ... اما غیبت انسان بدکار را باکی نیست

قتل مکن ... اما قتل نامسلمان را باکی نیست .

تجاوز مکن ... اما تجاوز به نامسلمان را باکی نیست .

و این " امّا "ها مسلمانان را گمراه کرده و هر مسلمانی به گمان خود دیگری را نابکار و نامسلمان می داند و اجازه هر پستی را به خود می دهد و خدا را نیز از خود راضی و شادمان می بیند .

و راز نابخردی و پستی مسلمانان در همین است ای شیخ کسلان ....

از اسرار اللطیفه و الکسیله

روز بزرگداشت حافظ

محمدرضا — Tue, 12 Oct 2010 05:54:05 GMT

سلام

سلام بر تو و غزل‌هایت.

امروز روز 20 مهر روز بزرگداشت حافظ هست. من هم این شعر رو از فریدون مشیری که در مورد حافظ به حق زیبا سروده شده رو به همه شما تقدیم میکنم.

روح رویایی عشق،

از بر چرخ بلند،

جلوه‌ای کرد و گذشت ؛

شور در عالم هستی افکند،

شوق در قلب زمان موج زنان

جان ذرات جهان در هیجان

ماه و خورشید دو چشم نگران

ناگهان از دل دریای وجود

«گوهری کز صدف کون و مکان بیرون بود»

به جهان چهره نمود

پرتو طبع بلندش «ز تجلی دم زد»

هرچه معیار سخن بر همزد

تا «گشود از رخ اندیشه نقاب»

هرچه جز عشق فروشست به آب!

شعر شیرینش:آتش به همه عالم زد»

می‌چکد از سخنش آب حیات

نه غزل «شاخه نبات»!

چشم جان بین به کف آورده‌ام، ای چهره‌ی دوست!

دیدن جان تو در چهره شعر تو نکوست.

این چه شعر است که صد میکده مستی با اوست!

مست مستم کن از این باده به پیغامی چند

زان همه«گم شدگان لب دریا»

به یقین«خامی چند»

«کس بدان منصب عالی نتوانست رسید»

«هم مگر پیش نهد لطف شما گامی چند»

مگرم همت و عشق تو بیاموزد راه

نه تو خود گفتی و شعر تو بر این گفته گواه:

«بر سر تربت ما چوم گذری همت خواه؟!»

حافظ از«مادر گیتی» به «چه طالع زاده‌ست»؟

طایر گلشن قدس.

«اندرین دامگه حادثه چون افتادست»؟

من، در این آینه‌ی غیب نما می نگرم.

خود از این طالع فرخنده نشانی داده‌ست:

«رهرو منزل عشقیم و ز سرحد عدم،

تا به اقلیم وجود این همه راه آمده ایم.»

نه همین مقصد خود را ز عدم تا به وجود؛

نقش مقصود همه هستی را،

ز ازل تا به ابد،

عشق می‌پندارد.

«آری آری سخن عشق نشانی دارد»

«رهرو منزل عشق،

فاش گوید که ز مادر به چه طالع زادم:

«بنده‌ی عشقم و از هر دو جهان آزادم!»

ای خوشا دولت پاینده‌ی این بنده‌ی عشق

که همه عمر بود بر سر او فرّ همای

«خشت زیر و بر تارک هفت اختر پای»

بنده‌ی عشق بود همدم خوبان جهان:

«شاه شمشاد قدان، خسرو شیرین دهنان»

بنده‌ی عشق چه دانی که چه‌ها می‌بیند:

«در خرابات مغان نور خدا می‌بیند»

بنده‌ی عشق چنان طرح محبت ریزد:

«کز سر خواجگی کون و مکان برخیزد»!

باده بخشند به او، با چه جلال و جبروت،

«ساکنان حرم ستر و عفاف و ملکوت»

بنده‌ی عشق، ندارد به جهان سودایی،

« از خدا می‌طلبد صحبت روشن‌رایی»!

آنک آن شاعر آزاده‌ی آزاده پرست،

عاشق شادی و زیبایی و مهر،

که «وضو ساخته از چشمه‌ی عشق»

چار تکبیر زده یکسره بر هرچه که هست.

چون سلیمانِ جهان است، ولی باد به دست!

تاجی از «سلطنت فقر» به سر،

«کاغذین جامه‌ی» آغشته به خونش در بر،

تشنه‌ی صحبت پیر،

«گر ز مسجد به خرابات رود خرده مگیر»!

همچو جامش، لب اگر خندان است؛

دل پر خونش اندوهِ عمیقی دارد.

بانگ برمی‌دارد:

«عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت»!

«که گناه دگری بر تو نخواهند نوشت.»

« من اگر نیکم اگر بد تو برو خود را باش.»

«هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت.»

«نه من از پرده‌ی تقوا به در افتادم و بس،»

«پدرم نیز بهشت ابد از دست بهشت!»

«سر تسلیم من و خشتِ درِ میکده ها»

«مدعی گر نکند فهم سخن،گو سر و خشت!»

یک سخن دارد اگر دارد صد گونه بیان،

همه روی سخنش با انسان:

«کمتر از ذرّه نه‌ای، پست مشو، مهر بورز»

«تا به خلوتگه خورشید رسی چرخ زنان!»

گل به یک هفته فرو می‌ریزد،

سنگ، می‌فرساید،

آدمی، می‌میرد،

نام را گردش ایام، مدام،

زیر خاکستر خاموش فراموشی

می‌پوشاند،

شعر حافظ، اما

هرچه زمان می‌گذرد،

تازه تر،

با طراوت تر

گویاتر،

روح افزاتر

رونق و لطف دگر می‌گیرد!

لحظه‌هایی‌ست که: انسان، خسته‌ست،

خواه از دنیا،

از زندگی،

از مردم،

گاه، حتی از خویش!

نشود خوشدل ، با هیچ زبان،

نشود سرخوش، با هیچ نوا،

نکند رغبت، بر هیچ کتاب،

نه رسد باده به دادش،

نه برد راه به دوست،

راست، گویی همه غمهای جهان در دل اوست!

چه کند آنکه به او این همه بیداد رسد؟

باز هم حافظ شیرین سخن است؛

که به فریاد رسد!

جز حریمش نبود هیچ پناه،

نیک بخت آنکه بدو یابد راه،

چاره ساز است به هر درد، که مرحم با اوست

به خدا همتِ پاکان دو عالم با اوست.

ای همه اهل جهان،

ای همه اهل سخن،

آیا این معجزه نیست!؟

کس، بدان گونه بایست، نخواهد دانست،

این پیام آور عشق،

چه هنرها کرده‌ست.

به فضا در نگرید!

آسمان را،

«که ز خمخانه‌ی حافظ قدحی آورده‌ست»

^{هرکسی هم که بخواد می‌تونه فایل ورد این شعر رو به صورت مستقیم از اینجا دانلود کنه}

نحوه اطلاع رسانی مردن

محمدرضا — Thu, 16 Sep 2010 08:50:56 GMT

نحوه اطلاع رسانی مردن

راهروی بیمارستان ؟
مردی جوان جلوی"اتاق عمل". در راهروی بیمارستان ایستاده، نگران و مضطرب.
چند لحظه بعد در اتاق باز و دکتر جراح با لباس سبز رنگ از آن خارج میشود.مرد نفسش را در سینه حبس میکند. دکتر به سمت او میرود.مرد با چهره ای آشفته به او نگاه میکند...
دکتر:واقعا متاسفم ما تمام تلاش خودمون رو کردیم تا همسرتون رو نجات بدیم.اما به علت شدت ضربه نخاع قطع شده و همسرتون برای همیشه فلج شده.ما ناچار شدیم هر دو پا رو قطع کنیم چشم چپ رو هم تخلیه کردیم... باید تا آخر عمر ازش پرستاری کنی با لوله مخصوص بهش غذا بدی روی تخت جابجاش کنی حمومش کنی زیرش رو تمیز کنی و باهاش صحبت کنی...اون حتی نمیتونه حرف بزنه چون حنجره اش آسیب دیده...
با شنیدن صحبتهای دکتر به تدریج بدن مرد شل میشود،به دیوار تکیه میدهد.سرش گیج میرود و چشمانش سیاهی میرود.
با دیدن این عکس العمل دکتر لبخندی میزند و دستش را روی شانه مرد میگذارد!!!!!!دکتر:هه هه!شوخی کردم...زنت همون اولش مرد

مهندسی و مدیریت! ...

محمدرضا — Thu, 05 Aug 2010 12:03:04 GMT

سلام

ببخشید که یه کم دیر به دبر آپ می کنم. درگیر درسای ترم تابستونم. الان که وقت کردم و اومدم واستون یه مطلب قشنگ آوردم. لذتشو ببرید.

مهندسی و مدیریت! ...

مردی که سوار بر بالن در حال حرکت بود ناگهان به یاد آورد قرار مهمّی دارد؛ ارتفاعش را کم کرد و از مردی که روی زمین بود پرسید:

"ببخشید آقا ؛ من قرار مهمّی دارم ، ممکنه به من بگویید کجا هستم تا ببینم به موقع به قرارم می رسم یا نه؟"

مرد روی زمین : بله، شما در ارتفاع حدودا ً ۶ متری در طول جغرافیایی "۱٨'۲۴' ۸۷ و عرض جغرافیایی "۴۱'۲۱' ۳۷ هستید.

مرد بالن سوار : شما باید مهندس باشید.

مرد روی زمین :بله، از کجا فهمیدید؟؟

مرد بالن سوار : چون اطلاعاتی که شما به من دادید اگر چه کاملا ً دقیق بود به درد من نمی خورد و من هنوز نمی دانم کجا هستم و به موقع به قرارم می رسم یا نه؟

مرد روی زمین : شما باید مدیر باشید.

مرد بالن سوار : بله، از کجا فهمیدید؟؟؟

مرد روی زمین : چون شما نمی دانید کجا هستید و به کجا می خواهید بروید.

قولی داده اید و نمی دانید چگونه به آن عمل کنید و انتظار دارید مسئولیت آن را دیگران بپذیرند